Dzieci będące świadkami zastraszania mogą być tak samo dotknięte jak ofiary
Większość ludzi nie lubi, gdy inni ludzie cierpią. W rezultacie obserwowanie, jak inna osoba jest prześladowana, może mieć ogromny wpływ. W rzeczywistości obserwowanie zastraszania wywołuje wiele emocji i stresów, które mogą odcisnąć się na osobie postronnej. Od niepokoju i niepewności, po strach i poczucie winy, zastraszanie znacząco wpływa na przypadkowych widzów.
W rzeczywistości wstępne badania sugerują, że dzieci, które są świadkami zastraszania, mogą być tak samo zagrożone psychicznie, jak ofiary i sprawcy .
I podobnie jak ofiary prześladowań, ich zdrowie fizyczne, zdrowie psychiczne, a nawet pracownicy akademiccy mogą zostać dotknięci. Oto sześć sposobów, w jakie osoby postronne odczuwają zastraszanie.
Efekt Bystandera
Na Bystandery może również wpływać tak zwany efekt zbliżenia, który ma miejsce, gdy grupa ludzi obserwuje incydent o znęcaniu się i nikt nie odpowiada.
Podczas incydentu nękania jedna osoba może pomóc ofierze. Ale w grupie trzech lub więcej osób nikt nie czuje się odpowiedzialny za podejmowanie działań. Tak więc, jako grupa, mają mniejszą szansę, aby wystąpić i pomóc ofierze.
Według Johna Darleya i Bibb Latane, którzy jako pierwsi badali to zjawisko w 1968 r., Ludzie nie reagują zbyt wolno z powodu tzw. Dyfuzji odpowiedzialności. Gdy to nastąpi, osoby postronne czują, że odpowiedzialność za coś jest dzielona przez całą grupę. Powoduje to spowolnienie reakcji lub w ogóle nie reaguje.
Ponadto obserwatorzy mogą reagować zbyt wolno, ponieważ monitorują innych w grupie pod kątem ich reakcji. Próbują ustalić, czy sytuacja jest wystarczająco poważna, aby coś zrobić, i będą obserwować, czy ktoś inny wystąpi naprzód. Czasami, gdy nikt nie idzie naprzód, świadkowie czują się usprawiedliwieni w bezczynności.
Ta bezczynność jest często określana jako efekt zbliżenia.
Niepewność
Niektóre osoby postronne trapią się niepewnością. Widzą znęcanie się i wiedzą w głębi serca, że jest źle, ale nie mają pojęcia, co robić. To dlatego rodzice i nauczyciele muszą zapewnić osobom postronnym odpowiednie sposoby reagowania. Jest wiele rzeczy, które widzowie mogą zrobić, aby pomóc, ale często nie wiedzą, co to jest. Jednak dzięki niewielkim wskazówkom dzieci mogą nauczyć się reagować, gdy są świadkami zastraszania.
Strach
Strach jest kolejnym powodem, dla którego osoby postronne nie robią nic, gdy są świadkami zastraszania. Niektórzy widzowie boją się powiedzieć cokolwiek, bo boją się zakłopotania lub kpiny. Mogą również martwić się, że powiedzą lub zrobią niewłaściwą rzecz i sprawią, że zastraszanie będzie jeszcze gorsze. Zamiast tego milczą. Tymczasem inni świadkowie obawiają się kontuzji lub stania się kolejnym celem, jeśli dojdą do obrony ofiary. A inni boją się odrzucenia. Obawiają się, że inni w grupie zwrócą się przeciwko niemu, wyśmieją się z nich lub wyrzekają ich, jeśli staną po stronie ofiary.
Wina
Po zakończeniu incydentu zastraszania wielu świadków jest obciążonych poczuciem winy. Nie tylko czują się źle z powodu tego, co stało się z ofiarą, ale także doświadczają przytłaczającej winy za brak interwencji.
Mogą także czuć się winni, bo nie wiedzą, co robić, lub zbytnio się boją wkroczyć. Co więcej, poczucie winy może wpłynąć na ich umysł jeszcze długo po zakończeniu zastraszania.
Konflikt podejścia do unikania
Połączenie lęku i poczucia winy może prowadzić do tak zwanego konfliktu przeciwdziałającego podejściu. Zjawisko to występuje, gdy istnieje szczera chęć pomocy w sytuacji, ale równie silne pragnienie uniknięcia sytuacji. Jeśli chodzi o zastraszanie , dzieci mogą czuć się winne, że nie pomagają, a także boją się pomagać w tym samym czasie. To tak, jakby były ciągnięte w dwóch kierunkach naraz. Czasami chęć pomocy jest silniejsza i wygrywa.
Czasami strach przed konsekwencjami jest wyższy. Rezultatem jest niezdecydowanie, które prowadzi do braku kontroli i powoduje wysoki poziom stresu i niepokoju dla osoby postronnej.
Niepokój
Osoby ubiegające się o zasiłek mogą również mieć obawy związane z nękaniem. Po obejrzeniu incydentu o znęcaniu się, niektórzy świadkowie zaczynają się martwić, że będą oni kolejnymi celami, szczególnie jeśli prześladowanie jest poważne lub trwające w szkole. Ten niepokój może również sprawić, że osoba postronna będzie martwić się o bezpieczeństwo w szkole. To sprawia, że koncentracja jest trudna. Bystandery są czasami tak pokonane przez niepokój, że unikają miejsc, w których występuje zastraszanie. Mogą również unikać wydarzeń towarzyskich i innych działań z powodu obaw o zastraszanie.
Czasami, próbując poradzić sobie z lękiem i uniknąć stania się celami, osoby postronne mogą dołączyć do kliki lub poddać się naciskom rówieśników . Osoby ubiegające się o status Bystanders mogą nawet zostać dręczycielami, aby uniknąć zastraszania.