Twoje małe dziecko uwielbia się uczyć, szybko uczy się i zadaje niekończące się pytania. W pełni spodziewasz się, że będziesz podpisywał karty z raportami prosto A, po tym, jak Twoje dziecko wykonało wyjątkowo dobrze swoje zadanie domowe i sprawdził wszystkie testy. Przez pierwsze kilka lat szkoły Twoje oczekiwania są spełnione. Jednak jeden rok (zazwyczaj trzecia lub czwarta klasa), jesteś zdezorientowany i zszokowany, gdy dziecko przynosi do domu kartę z raportami z C, a może nawet - sapią - D!
Co się stało? Zgodnie z naszym starym dyrektorem, dzieci po prostu stają się głupsze, gdy dorastają. (Właściwie to mi powiedział.) Ale to nie może być dlatego, że twoje dziecko w domu jest równie ciekawe, tak samo zainteresowane nauką jak zawsze. Być może to prawda, że " umiejętności są równe w trzeciej klasie ". Ale to też nie może być, tak uważasz, ponieważ kiedy widzisz, co twoje dziecko może zrobić i co mogą robić inne dzieci, widzisz, że twoje dziecko wciąż jest bardziej zaawansowane. Na przykład twoje ośmioletnie dziecko może czytać równie dobrze jak siódma równiarka. Inne trzecie równiarki nie czytają nawet blisko tego poziomu.
Więc co się naprawdę dzieje? Twoje dziecko stało się tym, co nazywamy niedochodowym. Zasadniczo oznacza to, że twoje dziecko nie występuje w szkole, ponieważ oczekuje się, że będzie to oparte na jego umiejętnościach. Zaczekaj, ale ... niedostateczne wyniki nie są takie proste. Chociaż jest to proste wyjaśnienie, słabe wyniki są bardziej złożone i mogą pojawić się w każdym wieku.
Jim Delisle i Sandra Berger napisali artykuł o niedostatecznych osiągnięciach wiele lat temu, ale to, co mówią, jest równie aktualne dziś, jak było, kiedy je pisali. Wyjaśniają, czym jest niedostateczność, co powoduje to, i co najważniejsze, co możesz z tym zrobić.
Nieosiągnięcie
Nie ma chyba sytuacji bardziej frustrującej dla rodziców lub nauczycieli niż życie lub praca z dziećmi, które nie radzą sobie tak akademicko, jak ich potencjał wskazuje, że mogą.
Te dzieci są oznaczone jako underachievers, ale niewiele osób zgadza się co dokładnie oznacza ten termin. W którym momencie kończy się niedoścignienie i osiągnięcia ? Czy utalentowany uczeń nie radzi sobie z matematyką, wykonując lepszą pracę nad czytaniem osoby niedowidzącej? Czy niedociągnięcia pojawiają się nagle, czy jest lepiej zdefiniowany jako seria słabych wyników w dłuższym okresie czasu? Z pewnością zjawisko niedostatecznych osiągnięć jest tak złożone i wielopłaszczyznowe, jak dzieci, którym ta etykieta została zastosowana.
Wczesni badacze (Raph, Goldberg i Passow, 1966) oraz niektórzy nowi autorzy (Davis i Rimm, 1989) zdefiniowali słabe wyniki pod względem rozbieżności między wynikami dzieci w szkole a pewnym indeksem zdolności, takim jak wynik IQ. Te definicje, choć pozornie jasne i zwięzłe, dostarczają mało wglądu rodzicom i nauczycielom, którzy chcą rozwiązać ten problem z poszczególnymi uczniami. Lepszym sposobem określenia niedostatecznych wyników jest uwzględnienie różnych składników.
Bezrobocie, przede wszystkim, jest zachowaniem i jako takie może zmieniać się z czasem. Często niedostateczna postawa jest postrzegana jako problem postawy lub nawyków pracy . Jednak ani nawyki, ani postawa nie mogą być modyfikowane tak bezpośrednio jak zachowania.
Zatem, odnosząc się do "niedostatecznych zachowań", wskazano te aspekty życia dzieci, które najbardziej mogą zmienić.
Nieosiągalność to treść i specyfika sytuacji. Dzieci uzdolnione, które nie odnoszą sukcesów w szkole, często odnoszą sukcesy w działaniach zewnętrznych, takich jak sport, imprezy towarzyskie i zajęcia po szkole. Nawet dziecko, które słabo radzi sobie w większości przedmiotów szkolnych, może wykazywać talent lub zainteresowanie co najmniej jednym przedmiotem szkolnym. Zatem oznaczanie dziecka jako "niedostatecznego dziecka" lekceważy jakiekolwiek pozytywne wyniki lub zachowania, które dziecko wykaże. Lepiej oznaczać zachowania niż dziecko (np. Dziecko jest "niedostatkiem w matematyce i sztuce językowej ", a nie "niedostatecznym studentem").
Niedosyt jest w oczach patrzącego . W przypadku niektórych uczniów (oraz nauczycieli i rodziców), dopóki osiągnie się ocenę pozytywną, nie ma żadnych niedociągnięć. "W końcu", ta grupa powiedziałaby: "AC to średnia ocena". Dla innych klasa B + mogłaby stanowić niedostateczną wiedzę, gdyby uczeń, o którym mowa, miał uzyskać A. Rozpoznanie idiosynkratycznej natury tego, co stanowi sukces i porażkę, jest pierwszym krokiem do zrozumienia niedostatecznych zachowań u uczniów.
Niedosyt jest ściśle związany z rozwojem koncepcji. Dzieci, które uczą się postrzegać siebie w kategoriach porażki, ostatecznie zaczynają nakładać na siebie ograniczenia tego, co jest możliwe. Wszelkie sukcesy akademickie są zapisywane jako "przywileje", podczas gdy niskie stopnie służą wzmocnieniu negatywnego postrzegania samego siebie. Takie autoironiczne podejście często prowadzi do komentarzy typu "Dlaczego powinienem spróbować?", Ale tak czy inaczej się nie uda "lub" Nawet jeśli mi się powiedzie, ludzie powiedzą, że to dlatego, że oszukałem. " Produkt końcowy to niska samoocena, a uczniowie postrzegają siebie jako słabych w środowisku akademickim. Przy takim założeniu ich inicjatywa zmiany lub zaakceptowania wyzwania jest ograniczona.
Strategie zachowań
Na szczęście łatwiej jest odwrócić wzorce zachowań niedostatecznych, niż zdefiniować termin "niedostateczny".
Whitmore (1980) opisuje trzy typy strategii, które uznała za skuteczne w pracy z niedożywionymi zachowaniami u studentów:
- Strategie wspomagające. Techniki i wzory klasowe, które pozwalają uczniom czuć, że są częścią "rodziny" w porównaniu z "fabryką", obejmują metody takie jak organizowanie spotkań klasowych w celu omówienia problemów uczniów; projektowanie zajęć programowych w oparciu o potrzeby i zainteresowania dzieci; i umożliwienie uczniom ominięcia zadań na tematy, w których poprzednio wykazali się kompetencją.
- Strategie wewnętrzne. Strategie te uwzględniają ideę, że uczące się koncepcje uczniów jako uczących się są ściśle związane z ich dążeniem do osiągnięcia celów akademickich (Purkey i Novak, 1984). Zatem klasa, która zachęca pozytywne postawy, może zachęcać do osiągnięć. W klasach tego typu nauczyciele zachęcają do prób, a nie tylko sukcesów; doceniają wkład uczniów w tworzenie reguł i obowiązków w klasie oraz pozwalają uczniom ocenić własną pracę przed otrzymaniem oceny od nauczyciela.
- Strategie zaradcze. Nauczyciele, którzy skutecznie odwracają niedoścignione zachowania, uznają, że uczniowie nie są doskonali - że każde dziecko ma określone mocne i słabe strony, a także potrzeby społeczne, emocjonalne i intelektualne. Dzięki strategiom zaradczym uczniowie mają szansę doskonalić swoje umiejętności i zainteresowania, a możliwości są dostępne w określonych obszarach niedostatku uczenia się. Ta rekultywacja odbywa się w "bezpiecznym środowisku, w którym błędy są uważane za część nauki dla wszystkich, łącznie z nauczycielem.
Kluczem do ostatecznego sukcesu jest chęć rodziców i nauczycieli do zachęcania uczniów, gdy ich zachowanie lub postawa przesuwa się (nawet nieznacznie) w pozytywnym kierunku.
Uzdolnione programy
Studenci, którzy osiągają gorsze wyniki w niektórych aspektach osiągnięć szkolnych, ale których umiejętności wykraczają poza ramy tego, co zwykle obejmuje standardowy program nauczania, mają prawo do wykształcenia odpowiadającego ich potencjałowi. Oczywiście program dla uzdolnionych uczniów może wymagać zmiany jego struktury lub zawartości, aby zaspokoić specyficzne potrzeby uczniów związane z uczeniem się, ale jest to lepsze niż odmawianie uzdolnionym dzieciom dostępu do usług edukacyjnych, które są najbardziej przyjazne ich umiejętnościom.
Wsparcie rodziny
Poniżej przedstawiono kilka ogólnych wytycznych - reprezentujących wiele punktów widzenia - dotyczących strategii mających na celu zapobieganie lub cofanie niedostatecznych zachowań.
Strategie wspomagające . Dzieci obdarzone talentem żyją we wzajemnie szacownej, nieautorytarnej, elastycznej i pytającej atmosferze. Potrzebują rozsądnych zasad i wytycznych, silnego wsparcia i zachęty, stale pozytywnych opinii i pomagają zaakceptować pewne ograniczenia - zarówno własne, jak i innych. Chociaż zasady te są odpowiednie dla wszystkich dzieci, rodzice utalentowanych dzieci, wierząc, że zaawansowane zdolności intelektualne oznaczają również zaawansowane umiejętności społeczne i emocjonalne, mogą pozwolić swoim dzieciom na nadmierną zdolność podejmowania decyzji, zanim będą mieli mądrość i doświadczenie, aby poradzić sobie z taką odpowiedzialnością (Rimm, 1986).
Utalentowani młodzi ludzie potrzebują dorosłych, którzy są gotowi wysłuchać ich pytań bez komentarza. Niektóre pytania stanowią jedynie wstęp do ich własnych opinii, a szybkie odpowiedzi uniemożliwiają im korzystanie z osób dorosłych jako deski dźwiękowej. Kiedy rozwiązywanie problemów jest właściwe, zaproponuj rozwiązanie i zachęć uczniów do wymyślenia własnych odpowiedzi i kryteriów wyboru najlepszego rozwiązania. Słuchaj uważnie. Okazywanie prawdziwego entuzjazmu obserwacjom, zainteresowaniom, działaniom i celom uczniów. Bądź wrażliwy na problemy, ale unikaj przekazywania nierealistycznych lub sprzecznych oczekiwań i rozwiązywania problemów, które uczeń jest w stanie opanować.
Zapewnij uczniom szeroką gamę możliwości sukcesu, poczucia spełnienia i wiary w siebie. Zachęć ich, aby pomagali innym jako droga do rozwijania tolerancji, empatii, zrozumienia i akceptacji ludzkich ograniczeń. Przede wszystkim kieruj ich w stronę działań i celów, które odzwierciedlają ich wartości, zainteresowania i potrzeby, a nie tylko twoje. Wreszcie, zarezerwuj trochę czasu na dobrą zabawę, bycie głupcem, dzielenie się codziennymi czynnościami. Jak wszystkie dzieci, utalentowane dzieci muszą czuć się połączone z ludźmi, którzy konsekwentnie wspierają (Webb, Meckstroth, Tolan, 1982).
Strategie wewnętrzne . To, czy utalentowany chłopak wykorzystuje konstruktywne zdolności wyjątkowe, zależy częściowo od samoakceptacji i samopoznania. Według Halsteda (1988), "uzdolnione intelektualnie dziecko nie będzie szczęśliwe [i] pełne, dopóki nie użyje zdolności intelektualnych na poziomie zbliżającym się do pełnych możliwości ... Ważne jest, aby rodzice i nauczyciele postrzegali rozwój intelektualny jako wymóg te dzieci, a nie tylko jako zainteresowanie, spryt czy faza, którą wyrosną "(s. 24).
Zapewnienie wczesnego i odpowiedniego środowiska edukacyjnego może pobudzić wczesną miłość do uczenia się. Młody, ciekawy uczeń może łatwo zostać "wyłączony", jeśli środowisko edukacyjne nie jest stymulujące; podejścia do zajęć i nauczania są nieodpowiednie; dziecko doświadcza nieskutecznych nauczycieli; lub zadania są konsekwentnie zbyt trudne lub zbyt łatwe . Zdolność utalentowanego młodzieńca do definiowania i rozwiązywania problemów na wiele sposobów (często określana jako płynność innowacyjnych pomysłów lub zdolność rozbieżnego myślenia) może nie być zgodna z tradycyjnymi, utalentowanymi programami edukacyjnymi lub specyficznymi wymaganiami klasie, częściowo dlatego, że wielu utalentowanych uczniów jest identyfikowanych poprzez test osiągnięć wyniki (Torrance, 1977).
Według Lindy Silverman (1989), dyrektora Centrum Doskonałego Rozwoju Dziecka w Denver, Colorado, styl uczenia się ucznia może wpływać na osiągnięcia akademickie. Twierdzi, że uzdolnieni podopieczni często mają zaawansowane umiejętności wizualno-przestrzenne, ale słabo rozwinięte umiejętności sekwencjonowania; w związku z tym mają trudności w uczeniu się takich przedmiotów jak fonika, pisownia, języki obce i fakty matematyczne w sposobie, w jaki przedmioty te są zwykle nauczane (Silverman, 1989). Tacy studenci często mogą korzystać z pomocy doświadczonych dorosłych, którzy poszerzają swoje style uczenia się, ale potrzebują też środowiska zgodnego z preferowanymi przez nich sposobami uczenia się. Starsi uczniowie mogą uczestniczyć w bezcłowych, niekonkurencyjnych zajęciach letnich, które zapewniają szeroki wachlarz możliwości edukacyjnych, w tym dogłębne badania, praktyczne nauczanie i relacje mentorskie (Berger, 1989).
Niektórzy studenci są bardziej zainteresowani nauką niż pracą na klasach. Tacy studenci mogą spędzić wiele godzin nad projektem, który nie jest związany z zajęciami akademickimi i nie wykonuje wymaganej pracy. Powinny być silnie zachęcane do rozwijania swoich interesów, szczególnie, że te interesy mogą prowadzić do decyzji zawodowych i dożywotnich pasji. Jednocześnie należy im przypomnieć, że nauczyciele mogą czuć się niesympatycznie, gdy wymagana praca jest niekompletna.
Poradnictwo na wczesnym etapie kariery, kładące nacisk na twórcze rozwiązywanie problemów, podejmowanie decyzji oraz ustalanie celów krótko- i długoterminowych, często pomaga im w wykonaniu wymaganych zadań, zaliczeniu kursów szkolnych i planowaniu studiów (Berger, 1989). Zapewnienie rzeczywistych doświadczeń w obszarze potencjalnego zainteresowania karierą może również stanowić inspirację i motywację do osiągnięć akademickich.
Chwała a zachęta . Najczęstszym problemem dla rodziców jest nadmierne akcentowanie osiągnięć lub wyników, a nie wysiłków, zaangażowania i chęci uczenia się interesujących tematów dziecka. Granica między presją a zachętą jest subtelna, ale ważna. Nacisk na wykonanie podkreśla wyniki, takie jak zdobywanie nagród i zdobywanie punktów A, za które student jest bardzo chwalony. Zachęta podkreśla wysiłek, proces używany do osiągnięcia, kroki podjęte w celu osiągnięcia celu i poprawy. Pozostawia ocenę i wycenę młodemu. Niewykonalni utalentowani uczniowie mogą być uważani za zniechęcające jednostki, które potrzebują zachęty, ale mają tendencję do odrzucania chwały jako sztucznej lub nieautentycznej (Kaufmann, 1987). Posłuchaj uważnie siebie. Powiedz swoim dzieciom, że jesteś dumny ze swoich wysiłków.
Strategie zaradcze . Dinkmeyer i Losoncy (1980) ostrzegają rodziców, aby nie zniechęcali swoich dzieci przez dominację, niewrażliwość, milczenie lub zastraszanie. Zniechęcające komentarze, takie jak "Jeśli jesteś tak utalentowany, dlaczego dostałeś D _____?" Lub "Dałem ci wszystko; dlaczego tak _____? "nigdy nie są skuteczne. Stała konkurencja może również prowadzić do słabych wyników, zwłaszcza gdy dziecko konsekwentnie czuje się zwycięzcą lub przegranym. Unikaj porównywania dzieci z innymi. Pokaż dzieciom, jak działają w konkurencji i jak odzyskać straty.
Kursy umiejętności w zakresie nauki, zarządzania czasem lub specjalne zajęcia mogą okazać się nieskuteczne, jeśli uczeń jest długoterminowym niedochodowym nauczycielem. Takie podejście będzie działać tylko wtedy, gdy uczeń jest chętny i chętny, jeśli nauczyciel jest starannie wybrany, a kurs jest uzupełniony o dodatkowe strategie zaprojektowane, aby pomóc uczniowi. Z drugiej strony, specjalne nauczanie może pomóc zainteresowanemu uczniowi, który doświadcza krótkoterminowych trudności akademickich. Ogólnie rzecz biorąc, specjalne nauczanie dla uzdolnionego ucznia jest najbardziej przydatne, gdy opiekun jest starannie dobrany, aby dopasować go do zainteresowań i stylu uczenia się ucznia. Kursy lub opiekunowie o szerokich umiejętnościach, którzy nie rozumieją ucznia, mogą wyrządzić więcej szkody niż pożytku.
Słowo od Verywell
Niektórzy uczniowie, szczególnie ci, którzy są bardzo zdolni i biorą udział w różnych zajęciach, wydają się mieć duże osiągnięcia, ucząc się w wysoce zorganizowanym środowisku akademickim, ale są zagrożeni niedostatkiem, jeśli nie mogą ustalić priorytetów, skupiają się na wybranej liczbie działań i ustawić długoterminowe cele. Z drugiej strony niektórzy studenci wydają się być niedochodowymi, ale nie są niewygodni lub zniechęceni. Mogą być dość niezadowoleni w szkole średniej lub średniej (częściowo ze względu na organizację i strukturę), ale szczęśliwi i odnoszący sukcesy, ucząc się w środowisku o innej organizacji strukturalnej. Mogą całkiem dobrze radzić sobie z niezależnością.
Niedoszacowanie składa się ze złożonej sieci zachowań, ale może być odwrócona przez rodziców i wychowawców, którzy rozważają wiele mocnych stron i talentów posiadanych przez uczniów, którzy mogą nosić tę etykietę.
> Źródła
> Berger, S. (1989). Planowanie uczelni dla uzdolnionych uczniów . Reston, VA: The ERIC Clearinghouse on Disabilities and Utalentowana edukacja.
> Davis, GA i Rimm, SB (1989). Edukacja utalentowanych i utalentowanych (2 wyd.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
> Dinkmeyer, D. i Losoncy, L. (1980). Księga zachęt . Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
> Gardner, H. (1985). Ramy umysłu: teoria wielokrotnych inteligencji (red.). New York: Basic Books.
> Halsted, JW (1988). Przewodniczy utalentowanym czytelnikom - od przedszkola po szkołę średnią . Columbus: Ohio Psychology Publishing.
> Purkey, WW i Novak, JA (1984). Zapraszanie do sukcesu szkolnego (2 wyd.). Belmont, Kalifornia: Wadsworth.
> Raph, JB, Goldberg, ML i Passow, AH (1966). Jaskrawi underachievers . New York: Teachers College Press.
> Rimm, S. (1986). Zespół niedostatecznego rozwoju: przyczyny i leczy . Watertown, WI: Apple Publishing Company.
> Silverman, L. (marzec 1989). Przestrzenni uczniowie. Zrozumienie Naszych Obdarzonych , 1 (4), ss. 1, 7, 8, 16.
> Silverman, L. (jesień 1989). Uczeń wizualno-przestrzenny. Zapobieganie niepowodzeniom w szkole , 34 (1), 15-20.
> Torrance, EP (1977). Zachęcanie do kreatywności w klasie . Dubuque, IA: William C. Brown.
> Webb, J., Meckstroth, E. i Tolan, S. (1982). Prowadzić utalentowane dziecko . Columbus, OH: Ohio Publishing Company.
> Whitmore, JF (1980). Uzdolnienie, konflikt i słabe wyniki . Boston: Allyn i Bacon.