Zastraszanie może się zdarzyć wśród młodych dzieci; Oto w jaki sposób możesz pomóc
Rodzice dziś na pewno wiedzą, że zastraszanie jest problemem, i mamy to na naszym radarze. Ale wielu może nie zdawać sobie sprawy, że zastraszanie może się zdarzyć już w przedszkolu. Kiedy przygotowujemy dzieci do pierwszego dnia przedszkola i pomagamy im wybrać pierwszy szkolny plecak i pudełko na lunch, zabrać je na zakupy na przybory szkolne i pomóc im przezwyciężyć wstrząsy przedszkolaków , prześladowanie prawdopodobnie nie będzie na listach rodziców co robić przed wielkim dniem.
Ale faktem jest, że zastraszanie może się zdarzyć w przedszkolu oraz w pierwszej i drugiej klasie - i, według znawców przemocy, nawet już w przedszkolu. I chociaż znęcanie się jest częstsze w wyższych klasach, rodzice małych dzieci muszą być świadomi oznak prześladowania małych dzieci i co robić, gdy ich dziecko jest świadkiem lub jest ofiarą zastraszania.
"Jako nauczyciele i rodzice musimy być czujni", mówi dr Jamie Ostrov, profesor psychologii na Uniwersytecie w Buffalo. Na szczęście zachowania bullyingowe są bardziej oczywiste i łatwiejsze do zauważenia wśród dzieci w tym wieku. "Wśród małych dzieci zachowania te są bardzo bezpośrednie, a tożsamość sprawcy jest znana" - mówi dr Ostrov. Gdy dzieci się starzeją, mówi dr Ostrov, często jest to tak ukryte, że rodzice i nauczyciele mogą nie być w stanie tego zobaczyć, zwłaszcza jeśli prześladowanie jest relacyjne (plotkowanie o kimś, z wyłączeniem kogoś, i tak dalej).
Jak wygląda bullying w przedszkolu i pierwszej klasie
Ponieważ małe dzieci wciąż rozwijają emocjonalne, poznawcze i społeczne umiejętności niezbędne do radzenia sobie z konfliktami za pomocą słów i spokoju, strategie rozwiązywania problemów, agresywne zachowania - takie jak zabranie zabawki z dala od kogoś lub pchanie lub wywołanie imienia - mogą być bardziej powszechne w tym wieku.
Ale zastraszanie, naznaczone intencją krzywdzenia, nierównowagi sił i powtórzeń, różni się od ogólnej agresji.
W tym wieku dzieci mogą imitować coś, co widzieli starsze rodzeństwo lub rodzice mówią lub robią lub coś, co oglądali w telewizji. "To może być coś, co testują, gdy dowiadują się, jakie zaangażowanie społeczne jest w szkole" - mówi Stephanie Mihalas, doktor, asystent profesora klinicznego w Wydziale Psychiatrii i Biobudownictwa w Szkole Medycznej Davida Geffena. UCLA. "Zastraszanie wśród młodszych dzieci jest bardziej konkretne i bardziej widoczne" - mówi dr Mihalas. Dzieci mogą mówić takie rzeczy jak: "Nie podoba mi się to, co masz na sobie" lub "Twój lunch jest śmierdzący" - mówi dr Mihalas. Mogą nie uwzględniać kogoś na przyjęciu urodzinowym lub powiedzieć: "Nie możesz usiąść z nami".
Istnieją również dwa rodzaje zastraszania: fizyczne, które obejmują uderzanie, kopanie, zabieranie czegoś itd. Oraz relacyjne / społeczne, co obejmuje wykluczanie kogoś, rozpowszechnianie plotek na ten temat lub wyśmiewanie się z nich. Gdy dzieci się starzeją, zobaczysz mniej przypadków agresji fizycznej i bardziej relacyjnej, ukrytej agresji - mówi dr Ostrov.
Powszechne oznaki bycia prześladowanym
Jeśli twoje dziecko jest celem prześladowanych, może wystawiać na:
- Smutek
- Utrata apetytu
- Nie chcąc iść do szkoły
- Kłopoty z rodzeństwem (nietypowa walka, agresja)
- Zmiana zachowania
- Utracone posiadłości lub podarte ubranie
- Bóle brzucha
- Problemy ze snem, koszmary nocne
- Regresja (np. Moczenie nocne)
- Lęk separacyjny
Co dorośli mogą zrobić, aby pomóc dziecku, które jest prześladowane
Wypróbuj te strategie, jeśli Twoje dziecko jest prześladowane lub obawiasz się, że Twoje dziecko może być celem prześladowania:
- Porozmawiaj z nauczycielem swojego dziecka. Biorąc pod uwagę, jak widoczne są zachowania nękania u małych dzieci, rodzice mogą porozmawiać z nauczycielami, którzy często, dokładnie wiedzą, co się dzieje, sugeruje dr Ostrov.
- Zapytaj o ich dzień, każdego dnia. Znajdź czas, aby skontaktować się z dzieckiem każdego dnia, czy to podczas rodzinnego obiadu, czy przed snem, i zapytaj o jej dzień. Zadaj konkretne pytania, które dadzą Ci więcej niż odpowiedź "tak" lub "nie", np. "Z kim grałeś dzisiaj w przerwie?". lub "Jaka była twoja najmniej ulubiona część dzisiejszego dnia?"
- Odgrywanie ról. Poproś dziecko, aby zastanowiło się, jak zareagowałoby, gdyby coś się wydarzyło, na przykład gdyby ktoś ciągle mówił lub robił dla nich złe słowa, które zraniłyby ich uczucia. Przypomnij dziecku sytuacje, o których przeczytałeś w książce lub zobacz w filmie razem, w którym postacie były miłe lub niezbyt miłe dla siebie i rozmawiaj o tym, co było i nie było dobrym zachowaniem.
- Bądź świadomy własnego zachowania. Zobacz, jak radzisz sobie z konfliktami lub rozwiązywać problemy w domu i poza nim. Czy traktujesz innych z szacunkiem i życzliwością? Czy kiedykolwiek wyśmiewałeś się z kogoś przed twoim dzieckiem? Twoje zachowanie jest wzorem, na którym twoje dziecko nauczy się leczyć innych.
- Nie ograniczaj tego, co mówi Twoje dziecko. Jeśli ktoś ciągle sprawia, że twoje dziecko czuje się zranione lub przestraszone, słuchaj tego, co ci mówi. "Brak rozwiązania problemu zastraszania może mieć długoterminowe konsekwencje" - mówi dr Mihalas. "Niech twoje dziecko wie, że jesteś tam, aby pomóc, a jeśli jest nieszczęśliwy, powinien z tobą porozmawiać."
- Pracuj nad umiejętnościami self-adwokatów. Daj swojemu dziecku narzędzia do użycia, jeśli ktoś je prześladuje. Na przykład Twoje dziecko może powiedzieć takie rzeczy jak: "Nie podoba mi się, jak traktujesz mnie teraz" lub "Proszę, nie mów do mnie w ten sposób", sugeruje dr Mihalas.
- Poproś szkołę swojego dziecka, aby w swoim programie nauczania uwzględniła zapobieganie nękaniu. Nawet w przedszkolu nauczyciele mogą mówić o tym, czym jest zastraszanie, jak wygląda i co mogą robić dzieci, jeśli je widzą lub gdy im się to przydarza - mówi dr Mihalas. "Nauczyciele mogą prosić dzieci, aby były kumplem i zwracały uwagę na kogoś, kto jest sam lub został pominięty" - mówi Mihalas.
Wreszcie, jeśli twoje dziecko nie jest celem prześladowania, ale było świadkiem zastraszania - czyli grupy, w którą wpada większość dzieci, gdy w szkole jest zastraszanie - wyjaśnij różnicę między gmatwaniną a raportowaniem - mówi dr Ostrov. "Wyjaśnij, że raportowanie pomaga zachować bezpieczeństwo przyjaciołom, podczas gdy grzechotanie ma na celu sprawić, by ludzie czuli się źle."
Ustawiając ton i zachęcając dzieci, aby zwracały uwagę na siebie nawzajem i były miłe oraz miały empatię dla innych, rodzice i nauczyciele mogą pielęgnować pozytywny model walki z zastraszaniem, który może przenieść się w późniejsze lata szkoły i życia.