Większość rodziców wie, że pierwszym krokiem w radzeniu sobie z dokuczaniem jest zgłoszenie go szkole. Niestety, nie zawsze otrzymują odpowiedź, której szukają. Nadal są nauczyciele i administratorzy, którzy po prostu nie traktują poważnie skarg na zastraszanie. Albo całkowicie ignorują ten problem, albo bagatelizują powagę i częstotliwość problemu.
Tymczasem inni nauczyciele twierdzą, że zajmą się tą kwestią, ale nie tylko nie będą badać prześladowania, ale także nie będą dyscyplinować szkolnych prześladowców . A jeśli wyciągają z tego konsekwencje, to czasem nie idą za nimi, albo w końcu zginają reguły.
Tego rodzaju doświadczenie może być bardzo frustrujące dla rodziców. Kiedy ich dziecko jest prześladowane, po prostu chcą, aby złe zachowanie dobiegło końca. I potrzebują pomocy wychowawców, aby się do tego odnieść.
4 powody, dla których zastraszanie jest bagatelizowane
Chociaż istnieje wiele powodów, dla których nauczyciel lub administrator może lekceważyć lub ignorować skargę na zastraszanie, oto najważniejsze powody, dla których po prostu nie mają czasu, aby odpowiednio rozwiązać problem.
Tablica nauczyciela jest pełna . Wszyscy wiedzą, że nauczyciele są dziś bardzo zajęci. Oczekiwania nałożone na nich przez administratorów mogą czasami wydawać się przytłaczające. W związku z tym wielu nauczycieli boryka się z problemami wynikającymi z codziennych obowiązków i odpowiedzialności.
Tak więc, gdy dochodzi do zastraszania , wielu nauczycieli ma poczucie, że po prostu nie mają czasu ani energii, aby sobie z tym poradzić. Chociaż ta odpowiedź nie jest usprawiedliwieniem dla ignorowania zastraszania i wysyła niewłaściwą wiadomość do uczniów, czasami łatwiej jest nauczycielom przymknąć oko na zastraszanie, niż rozwiązać problem.
Nauczyciele koncentrują się wyłącznie na klasie . W większości przypadków dokuczanie ma miejsce poza salami lekcyjnymi. W rzeczywistości, zastraszanie zwykle ma miejsce w wielu różnych miejscach w szkole, w tym w jadalni, korytarzach, szatni, w autobusie, a nawet w Internecie. W rezultacie nierzadko zdarza się, że nauczyciele nie wiedzą o znęcaniu się w swoim budynku, zwłaszcza jeśli koncentrują się głównie na klasie i nie kontaktują się ze studentami znacznie poza nią.
Co więcej, znęcający dokładnie wiedzą, gdzie są nauczyciele i inni dorośli, zanim trafią na kogoś. Z tego powodu często jest mało prawdopodobne, że dorośli będą świadkami prześladowania z pierwszej ręki. Tylko ci nauczyciele, którzy podejmują wspólny wysiłek w celu nawiązania kontaktu ze studentami, będą wiedzieć, co dzieje się poza murami.
Nauczycielowi brakuje zasobów, aby rozwiązać problem . Niektórzy nauczyciele naprawdę chcą zająć się znęcaniem się, które istnieje w szkole, ale nie mają wsparcia administracyjnego, aby osiągnąć wiele. Na przykład mogą wysyłać uczniów do biura, gdy podejrzewają, że są zastraszani tylko po to, aby ich odesłać na zajęcia, bez żadnych konsekwencji dla ich złego zachowania. Co więcej, w wielu szkołach nadal brakuje programów prewencji przemocy i jest za nimi wdrażanie programów, które nie tylko zmieniają klimat szkolny, ale także powstrzymują zastraszanie.
Jest bardzo trudne, aby jeden nauczyciel skutecznie zwalczał zastraszanie w szkole, gdy nie wszyscy są na pokładzie tego, co należy zrobić. Aby zapobieganie tyraniom było skuteczne, konieczne jest zespołowe podejście do rozwiązania problemu.
Nauczyciel może mieć złe przekonania na temat zastraszania . Pomimo wysiłków podejmowanych w celu zapobiegania przemocy, niektórzy nauczyciele wciąż traktują prześladowanie jako rytuał przejścia. Oni wpadają na pomysł, że "dzieci będą dziećmi" lub wierzą, że doświadczanie znęcania się pomaga hartować dzieci. Co gorsza, uważają oni zastraszanie za konflikt, a nie za kwestię władzy i kontroli, gdy jedna osoba lub grupa ludzi kontroluje i manipuluje ofiarą.
W wyniku tego nauczyciele starają się traktować kwestię bullyingu w taki sposób, w jaki traktują rozwiązywanie konfliktów. Ale, niestety, te wysiłki prawie zawsze zawodzą. Osoby prześladowane nie są skłonne do kompromisu i często zastraszają ofiarę podczas wszelkich działań mediacyjnych. W rezultacie, zbliżanie się do takich problemów, jak ty, spowoduje konflikt, prawie zawsze kończy się niepowodzeniem.
Co możesz zrobić, gdy zastraszanie jest bagatelizowane lub ignorowane
Chociaż może to być bardzo frustrujące, gdy obawy o zastraszanie są znoszone, bardzo ważne jest, abyś nadal starał się rozwiązać problem. Upewnij się, że dokumentujesz wszystko, co przeżywa Twoje dziecko, a także daty i godziny wystąpienia incydentów. Zachowaj także rejestr rozmówców na temat zastraszania i sposobu, w jaki zamierzają rozwiązać problem.
Administratorzy są bardziej skłonni traktować cię poważnie, kiedy możesz podać konkretne daty i godziny, w których doszło do zastraszania. Są także bardziej skłonni do słuchania, kiedy można wskazać, co inni obiecali, i nie udało im się. Oto kilka dodatkowych sugestii, jak zaradzić zastraszaniu.
Rozmawiaj dalej, aż ktoś nas wysłucha . Jeśli pierwsza osoba, z którą rozmawiasz na temat zastraszania lub ignoruje twoją skargę, postępuj zgodnie z łańcuchem dowodzenia i skontaktuj się z kimś nowym. Wspinaj się po drabinie, aż ktoś poważnie potraktuje twoje skargi. Zapewni to nie tylko ochronę przed znęcaniem się, ale także pomoże Twojemu dziecku.
Wiele razy dzieci, które są prześladowane, nie myślą, że ich sytuacja się poprawi. Ale gdy ich rodzice okażą siłę i są zdeterminowani, aby rozwiązać sytuację, może to być niezwykle uspokajające. W rzeczywistości wasza determinacja, aby dopilnować, aby prześladowanie było odpowiednio adresowane, jest jedną z najważniejszych rzeczy, które możesz zrobić dla swojego dziecka. Ta chęć rozmawiania z urzędnikami szkolnymi informuje wasze dzieci, że ich obawy są ważne, ich bezpieczeństwo jest dla was ważne i że są one warte waszego czasu i wysiłku.
Kontynuuj obserwację, aż dziecko przestanie być prześladowane . Gdy poczujesz, że twoje obawy zostały usłyszane, a szkoła odpowiednio rozwiązuje problem bullyingu, ustal czas na dalsze postępy. Innymi słowy, sprawdź, czy szkoła faktycznie zrobiła to, co powiedzieli. Ważne jest również regularne komunikowanie się z dzieckiem w celu zmniejszenia liczby zastraszania i poczucia bezpieczeństwa w szkole.
Jeśli Twoje dziecko będzie nadal nękane i maltretowane, planujesz kolejne spotkanie z administratorem zajmującym się tym problemem. Nie jest tajemnicą, że nauczyciele mają wiele spraw do załatwienia, a jeśli prześladowanie, z którym boryka się twoje dziecko, nie jest utrzymywane na pierwszym planie, można o tym zapomnieć. Szkoła powinna być świadoma każdego incydentu nękania, aby mogły wdrożyć odpowiednie procedury dyscyplinarne.
Pamiętaj, że leczenie od znęcania się wymaga czasu . Do czasu, gdy Twoje dziecko powie ci o znęcaniu się, z którym ma do czynienia, najprawdopodobniej od dawna boryka się z problemem. Pamiętaj, że dzieci, które są prześladowane, niechętnie zgłaszają swoje doświadczenia . Jest więc wysoce prawdopodobne, że prześladowanie już odbiło się na twoim dziecku. Rozpocznij proces leczenia, przypominając dziecku, że trzeba dużo odwagi, aby mówić o swoich doświadczeniach i że jesteś z niego dumny. Powinieneś także podjąć kroki, aby zbudować swoją samoocenę i zastanowić się, w jaki sposób może przeciwstawić się zastraszaniu i bronić się, gdy będzie tego potrzebował.
Celem nie jest to, że naprawisz sytuację dla niego; ale zamiast tego upoważnisz go do wzięcia udziału w jego wyzdrowieniu. Podkreśl też, że zastraszanie nie jest jego winą. Nie prosił o to i nie ma w nim nic złego. Może on jednak podjąć kroki, aby stać się mniej prawdopodobnym celem. Porozmawiaj z nim o obszarach, w których chciałby się poprawić, takich jak rozwijanie umiejętności asertywności i doskonalenie umiejętności społecznych . Kluczem jest to, że twoje dziecko bierze na siebie odpowiedzialność za swoje uzdrowienie i odrzuca każdy rodzaj myślenia o ofierze.